έχουμε και λέμε.. από που κι ως που ο ελληνικός στρατός να σου πειράζει τόσο πολύ το μυαλό και να σε κάνει να σιχαίνεσαι τόσο πολύ ορισμένα πράγματα ενώ σε κάνει να αναρωτιέσαι τελικά πόσο σημαντικό είναι το να πας για καφέ μια Κυριακή πρωί με παρέα ή όχι και να διαβάσεις μια εφημεριδούλα να μάθεις τι γίνεται στον κόσμο. Όπως πολύ καλά καταλάβατε.. φαντάρος είμαι και μάλιστα μακριά από το σπιτάκι μου. όχι πως μου λείπει το σπίτι μου σαν σπίτι μου, απλά μου λείπει ένα προσωπικός, δικός μου χώρος να κάνω ο,τι θέλω χωρίς να έχω άλλα 20 άτομα τριγύρω μου να λένε ο,τι μαλακία τους κατέβει και να φωνάζουν την ώρα που εγώ θέλω να κοιμηθώ.
Ένα πράγμα κατάλαβα για τον κόσμο γύρω μου. Κανείς δεν σέβεται την ξεκούρασή σου. Την κούραση δεν πρόκειται ποτέ κανείς να την σεβαστεί γιατί πολύ απλά ο καθένα νομίζει ( και μπορεί να ισχύει δεν το κατακρίνω) ότι κουράζεται πιο πολύ από τον διπλανό του. Αλλά όταν έρχεται εκείνη η ώρα της ξεκούρασης, τότε όχι μόνο δεν σε σέβεται, αλλά είναι σα να το κάνει επίτηδες να μην ξεκουραστείς εσύ, αφού προφανώς αυτός δεν έχει κάνει καν κίνηση να ξεκουραστεί γιατί τον έχει πιάσει το ακούραστο.
Οι στιγμές μέσα στον στρατό δεν είναι για να προσπαθήσεις να τις αποκρυπτογραφήσεις. καλύτερα να τις αφήσεις όπως ακριβώς τις βρίσκεις για να μην έχεις και προβλήματα μετά. Τι εννοώ? Πάντα στον στρατό θα υπάρχει κάποιος που κάνει τον έξυπνο γιατί έχει ένα κάποιο βύσμα και νομίζει ότι ανά πάσα ώρα και στιγμή θα χτυπήσει το τηλέφωνό του και θα του πει ότι φεύγει σε 24 ώρες από τον Έβρο και πάει σπίτι του. Άστον αν το πιστεύει! Ποτέ δεν πρόκειται να του αλλάξεις αυτή την άποψη, ακόμα κι αν το βύσμα δεν πάρει ποτέ. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να του κάνεις την ζωή λίγο πιο δύσκολη… Ε.. πάντα πρέπει να υπάρχει κι αυτός που θα προσπαθήσει να τον προσγειώσει (χωρίς πάντα επιτυχία).
Γενικά κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως νιώθει ένα φαντάρος αν δεν το ζήσει. Και δεν μιλάω μόνο για τις γυναίκες που εκεί έχουμε τα μεγαλύτερα παρατράγουδα, αλλά και για τους ίδιους τους άντρες – αγόρια που δεν έχουν πάει ακόμα στο επίσημο και υποχρεωτικό ελληνικό τρελοκομείο. Για τις γυναίκες δεν θα πω παραδείγματα του στυλ:
- Μωρό μου έχουμε αναφορά και δεν μπορώ να μιλήσω στο τηλέφωνο. Θα σε πάρω μόλις τελειώσει η αναφορά. Μη με δούνε και φάω και καμιά 5άρα φυλακή και μετά φρικάρω…
- Δεν με αγαπάς. Δεν θέλεις να μου μιλήσεις! Δεν με σκέφτεσαι! Δεν ξέρεις τι περνάω εδώ με τα 5 ξαδέρφια μου και τη μια μου την ανιψιά που έχουν έρθει για επίσκεψη. Θέλω να χωρίσουμε γιατί νομίζω ότι με αποφεύγεις.
- Μα βρε μωρό μου, αναφορά έχουμε… δεν είναι ότι δεν θέλω να σου μιλήσω… απλά δεν μπορώ!
- Όχι χωρίζουμε. Δεν μ’ αγαπάς!
Αυτή ευτυχώς η στιχομυθία δεν είναι δικιά μου αλλά ενός φίλου μέσα στο τρελοκομείο. Εγώ ευτυχώς πρόλαβα να μην έχω τέτοιου είδους συναναστροφές (όχι δεν είμαι gay) κατά τη διάρκεια της θητείας μου γιατί θα είχε πέσει πολύ μπινελίκι!!
Για τους άντρες μπορώ να πω ότι νομίζουν όλοι πως εκεί μέσα θα την παλέψουνε πολύ καλύτερα από τους άλλους. Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι έτσι. Οι περισσότεροι ΝΟΜΙΖΟΥΝ ότι την παλεύουν, αλλά τελικά δεν το έχουν. Χωρίς να θέλω να πω πως είμαι γαμάτος, μάλλον την πάλεψα καλύτερα από όλους εκεί μέσα σχεδόν μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Επίσης εκεί μέσα ανακαλύπτεις πόσο εύκολα οι φίλοι σου σε ξεχνάνε. Ανακαλύπτεις πως οι γνωστοί σου δεν υπάρχουν. Ανακαλύπτεις παλιές γκόμενες που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα τους μίλαγες καθόλου, τώρα στέλνεις και κάνα μήνυμα που και που να μάθεις νέα τους, αν δεν σε διαολοστείλουν επειδή θυμήθηκαν ότι είχες κοιμη8εί με την αδερφή τους και την καλύτερή τους φίλη μαζί!
Γενικά προσπαθείς να επιβιώσεις ανάμεσα σε ημιμαθείς, μορφωμένους και απλά αργόστροφους, ανάμεσα σε στρατόκαυλους και μη, ανάμεσα στη κοινωνία για την οποία δεν είχες πάρει πρέφα ότι είναι έτσι (έχω μερικά τρανταχτά παραδείγματα που πάθανε πολιτισμικό σοκ).
Πέραν όλων αυτών, ο στρατός είναι μια εμπειρία που όλοι οι άντρες πρέπει να περάσουν και δεν τους κάνει κακό. Ο απογαλακτισμός για ορισμένους είναι πολύ βασικό για τα επόμενα βήματά τους στη ζωή. Ορισμένοι πάλι είναι τόσο εγκλωβισμένοι στα δίχτυα (για να μην πω διχτυωτό) της μαμάς ή της γκόμενας που η αναβολή είναι η εύκολη λύση και την κάνουν με ελαφρά… έλεος!
Μεγάλο έχει αρχίσει να γίνεται… ίσως το μοιράσω σε 2 μέρη… θα δω. Έχω ακόμα λίγο καιρό στο σπίτι μου και θα ξαναμοιραστώ τις σκέψεις μου. Α.. και σε όλους εκεί έξω.. πιστέψτε με.. η καθημερινότητα έχει μεγάλη αξία τελικά!
No comments:
Post a Comment